3 augustus 2015 Olifanten, Cheeta’s en andere katten.
Om halftien vertrekken we voor een anderhalf uur durende rit naar de Bayete Zulu Game Reserve waar we een ontmoeting zullen hebben met een olifant. Onderweg zien we de eerste wilde olifanten van deze vakantie. Tijdens onze rit door het westelijk deel van het Isimangaliso Westland park hebben we ze niet gezien maar nu zien we ze toevallig bij de omheining lopen. We kunnen weer een dier uit de big 5 afstrepen. De laatste 10 km. gaat over een vrij slechte gravelweg. We zien een giraffe achter de omheining maar we hebben geen tijd om te stoppen.
Samen met een stuk of 25 andere toeristen krijgen we eerst een presentatie over olifanten in het algemeen en over Rambo, zijn vrouwtje Rachel en dochter Jambulani in het bijzonder.
Het is een imposant gezicht als de drie olifanten aan komen lopen.
Na de presentatie krijgen we de gelegenheid om de olifanten te voeren en aan te raken. Steeds twee personen tegelijkertijd mogen de grote mannetjes olifant voeren en aanraken. De huid voelt aan als een kokosmat en we mogen met de hand in zijn bek om de tong te voelen. De begeleider laat de olifant zijn slurf boven zijn hoofd houden waardoor zijn bek helemaal openstaat. Ondertussen worden er natuurlijk veel foto’s gemaakt. Hierna mogen we ook nog het vrouwtje en de dochter voeren. Leuk om mee te maken.
Hierna is het de bedoeling om te lunchen bij Ilala Weavers, een restaurant c.q. souvenirshop in het stadje HluHluwe. Als we aankomen, blijkt het restaurant gesloten. Na overleg met het reisbureau gaan we naar het Proteo hotel dat vlakbij ligt. We kijken nog wel even naar de inderdaad mooie souvenirs die ze hier verkopen maar alleen Larissa koopt een paar sieraden.
Het Proteo hotel is een 3 sterren hotel waar we lunchen aan de rand van het zwembad. Hanny bestelt een chicken wrap en de rest een hamburger. In de wrap zit totaal geen kip. Hanny zegt er wat van tegen de jongen die onze bestelling heeft opgenomen. De jongen is niet al te snugger en kan alleen wat geluiden uitbrengen als oh, ah en what? We hebben een beetje medelijden met hem want hij zit er duidelijk mee in zijn maag. Hanny zegt tegen hem dat hij het maar tegen de kok moet zeggen. Dat zal hij doen maar we horen er verder niets meer van.
We rekenen af en gaan op weg naar het Edomeni Cheeta Rehabilitation center op ongeveer 15 minuten rijden.
We vinden het een goede zaak dat Safaris op Maat dit centrum in hun programma heeft opgenomen want op deze manier steun je het goede werk dat ze hier verrichten.
Ze hebben hier 4 katten, nl. de African Wildcat, de Caracal, de Serval en de Cheeta. De African Wildcat lijkt sprekend op onze eigen huis tuin en keuken kat. Ze hebben er wel voor gezorgd dat mensen die kat niet per ongeluk gaan aaien.De gids laat zien hoe hoog een caracal kan springen door een stuk vlees aan een stok met een haak vast te maken. De kat springt 2,5 a 3 meter hoog.
Daarna gaan we het gedeelte binnen waar de Cheeta’s zich bevinden. Apart gevoel om in één ruimte te zijn met een aantal cheeta’s. We horen van de gids, dat het eigenlijk heel slecht gaat met de cheeta in Zuid Afrika. Dit komt o.a. door het feit dat veel cheeta’s onvruchtbaar zijn als gevolg van inteelt. In dit centrum hebben ze naast de interactie ook een fokprogramma.
Eén voor één mogen we de cheeta aaien waarbij natuurlijk veel foto’s worden gemaakt. Hierna gaan we een andere ruimte binnen waar een jonge cheeta van drie maanden rondloopt. Dit beestje is hartstikke speels en wordt ook door iedereen geaaid. Als laatste gaan we de ruimte binnen waar een aantal servals rondlopen. Ook deze mogen geaaid worden al gaat dat wat moeilijker omdat ze niet stil blijven zitten.
De rondleiding heeft anderhalf uur geduurd waardoor we in donker terug moeten rijden. En dat is heel erg gevaarlijk. Auto’s zonder licht, echt levensgevaarlijk. We zijn blij dat we zonder kleerscheuren St Lucia bereiken.
We eten ‘s avonds weer heerlijk bij Braza.
