04-05-2022 Turtle hospital Marathon
Na weer een lekker zelfgemaakt ontbijtje zitten we eerst nog even op ons balkon en nemen we afscheid van onze buren. Vervolgens naar het Turtle hospital op nog geen vijf minuten rijden van ons hotel.
Met een best wel grote groep krijgen we eerst een inleidend praatje van onze gids Michelle. Aan de hand van een aantal dia’s vertelt ze het één en ander over schildpadden. Hoeveel soorten er zijn (7) welke soorten hier momenteel verblijven en waarom ze hier verblijven.
Na dit praatje nemen we een kijkje op de IC van het Turtle hospital en het is net een echt ziekenhuis met een operatietafel etc.
Hierna gaan we naar buiten en kijken eerst bij de zgn Hurricane tanks, deze dienen in geval van een orkaan als veilige plek voor de ‘patiënten’ van het Turtle hospital. Deze bassins werden in 2007 aangelegd nadat orkaan Wilma in 2005 het gebouw had vernield.
Daarna bekijken we bassins met schildpadden die medische zorg krijgen of voorbereid worden op een operatie en bassins met schildpadden die hersteld zijn en voorbereid worden om weer losgelaten te worden. Ons wordt op het hart gedrukt dat we de bassins absoluut niet mogen aanraken.
Als laatste gaan we naar het grote bassin, vroeger het zwembad voor gasten van dit voormalige motel, waar een aantal permanente bewoners van dit Turtle hospital in rondzwemmen. Een aantal van deze zeeschildpadden heeft last van het Bubble But Syndrome veroorzaakt door aanvaringen met boten waardoor hun schild beschadigd is geraakt en onder dat schild luchtbellen zijn ontstaan. Hierdoor kunnen ze niet meer duiken en dus niet meer naar voedsel zoeken.
We krijgen een handvol brokjes die we de schildpadden mogen voeren en waar ze dol op zijn.
Zoals bij vrijwel iedere attractie in Amerika eindigen we ook hier in de giftshop. Op weg daar naartoe zien we diverse iguana’s. Deze zeer interessante tour duurt ongeveer 90 minuten en kost 30$ per persoon.
Hierna rijden we naar de Seven Mile Bridge om het stuk tot aan het gat in de oude brug te lopen. Ik zeg nog, we kunnen bij ons hotel gratis een fiets meenemen. Maar nee, volgens Hanny is het maar 1 mijl lopen. De dames lopen ook gewoon op teenslippers, het is toch maar een klein eindje. Vol goede moed gaan we op pad, blijkt het dus 2 mijl te zijn en dus 4 mijl heen en terug. Het eindpunt ligt bij Pigeon Key. We zien daar stoelen staan en denken daar even uit te kunnen rusten. Zit daar iemand die daar geld voor vraagt. Ja daag. Behoorlijk geïrriteerd beginnen we aan de terugweg. We zijn blij als we weer in de auto zitten met de airco op volle toeren.
Nadat we even hebben uitgerust in ons hotel en wat hebben gegeten gaan we nog een uurtje naar Sombrero Beach, even heerlijk in zee. Op een bordje zien we dat hier de Portuguese Man o’ war voorkomt, het Portugees oorlogsschip, maar gelukkig niet gezien. We eten ’s avonds erg lekker bij Porky’s met live muziek. Eén of andere country zanger die trouwens niet slecht klinkt. Ze hebben hier ook lekkere toetjes en veel keus. Aanrader.
We gaan snel terug naar ons hotel om de zonsondergang te zien.
